Robin
Haase

Een leven in het
teken van tennis

Je hebt van die mensen die al op zeer jeugdige leeftijd exact weten wat ze later willen gaan doen. Robin Haase is zo iemand. Vanaf het moment dat hij als vierjarig jongetje met zijn vader, moeder, broer en zus werd meegenomen naar de tennisbaan in Den Haag wist hij – nog onbewust - dat zijn passie bij de racketsport lag.

Naam
Robin Haase
Leeftijd
31
Geboren in
Den Haag
Slaghand
Rechts
Profdebuut
2005
Titels
2

Dat is naarmate de jaren vorderden ook niet veranderd. Sterker nog hij stelde alles in het teken van zijn doel, zijn passie en dat was tennisprof worden. Hij heeft ook nooit getwijfeld aan zijn keuze, die vanaf eind 2005, begin 2006 heel definitieve vormen aannam. ‘Ik doe dit met plezier en volle overtuiging. Natuurlijk sputtert het lichaam of de geest weleens tegen. Maar in het algemeen ben ik met plezier met mijn vak bezig. Ik heb de luxe dat ik van mijn hobby mijn werk heb kunnen maken. Maar ik zie het echt als werk. Hobby dekt de lading in het geheel niet.’

Hij verdient er een goed belegde boterham mee ondanks de kosten die een tennisprof nu eenmaal ook moet maken. De beste Nederlander van de afgelopen jaren heeft daarnaast niet meteen het sterkste gestel van het gezelschap topspelers en moet daar ook naar handelen. Dat betekent niet dat hij minder traint, minder uren in het krachthonk maakt, maar dat hij soms andere oefenstof tot zich neemt. Min of meer uit nood geboren omdat het lichaam tegensputtert bij bepaalde inspanningen. Maar o zo nodig om de race met zijn collega’s uit de wijde wereld vol te houden.

Idolaat

Die afmattende maar noodzakelijke trainingen zijn onlosmakelijk verbonden met het succesvol binnenslepen van overwinningen. Week in, week uit, maand na maand, jaar in jaar uit. De aandacht richt zich in willekeurige volgorde op baansoort, schoeisel, kleding, racket, ballen, omstandigheden en een tegenstander. Telkens weer. Hotels, transport, officials, organisaties en accommodaties verschillen van toernooi tot toernooi maar zijn eigenlijk veel van hetzelfde. Je moet als mens echt helemaal idolaat zijn van het spelletje en de omgeving waarin je je bijna wekelijks ophoudt.

Afleiding kan maar dient te worden gedoseerd. ‘Als ik erover nadenk ben ik toch snel 48, 49 weken per jaar met tennis bezig. Niet dat ik al die weken een toernooi speel, maar een uitvloeisel van mijn vak als tennisprof is dat ik ook een bekend gezicht ben. Daardoor heb je allerlei sociale verplichtingen. Dat is part of the job, of het nu een tv-optreden is, een interview, promotionele activiteiten of een clinic geven. Ik probeer mij, waar dat mogelijk is, zoveel mogelijk te ontspannen. Dat kan met van alles zijn. Muziek luisteren, films bekijken of een boek lezen. Bij dat laatste heb ik niet echt een voorkeur.

Biografieën vind ik interessant om te lezen maar ook fantasy, psychologische of non fiction boeken. Heel gevarieerd zonder een bepaalde voorkeur. De laatste jaren probeer ik ook de steden waar ik ben, beter te leren kennen. Dan bezoek ik een museum, snuif de cultuur op en bekijk de architectuur van toonaangevende en historische gebouwen.’

‘Tennis is mijn wereld maar die kent logischerwijs zijn beperkingen. Het voordeel van tennis is dat je bijna altijd mooi weer hebt. Rome springt er voor mij uit. Dat is toch wel mijn lievelingsstad. Ik vind Italië sowieso een fijn land om te zijn. De mensen, de historie en het eten spreken mij aan. Ik heb er ook vaak toernooien gespeeld.’

Instituut

De Hagenaar is dertig jaar en zal zeker nog een jaar of drie, vier aan zijn loopbaan vastknopen. Waarbij kwantiteit (aantal toernooien) langzamerhand een geringere plek zal krijgen. ‘Dit jaar speel ik nog heel veel. Ook in de dubbel. Naarmate de leeftijd vordert zal ik het aantal toernooien in enige mate beperken. Ik zal meer ruimte inbouwen voor rust of voor andere dingen. Zo’n initiatief als Melkhuisje Masters vind ik leuk. Het vraagt van mij nieuwe taken, zoals het benaderen van spelers. ’t Melkhuisje is net als mijn thuisbaan de Mets in Scheveningen een instituut in het Nederlandse tennis. Het sprak mij aan dat men daar na zo veel jaar internationaal tennis wilde gaan terugbrengen. De eerste editie was naar mijn overtuiging geslaagd en ik heb stellig de indruk dat het ook dit keer een mooi evenement gaat worden. Ook al omdat iedereen er alles aan gedaan heeft om het te laten slagen.’

De Melkhuisje Masters horen thuis in de categorie exhibitions. In dit geval is het een voorbereidingstoernooi op Roland Garros, zonder dat het event een officiële status heeft. Haase speelt, als het uitkomt, vaker dit soort toernooien. The Boodles in Engeland, aan de vooravond van Wimbledon, is een vergelijkbaar evenement dat hij in zijn propvolle agenda zet. ‘Het vraagt als tennisprof om een iets andere benadering. Sommige spelers kunnen dat niet. Die gaan daar staan en knallen elke bal zo hard mogelijk over het net. Die begrijpen niet dat er minder op het spel staat. Vaak zijn het de laatste wedstrijden die je speelt voor een Grand Slam. Het is meer dan een training maar je kunt wel dingen uitproberen. Zonder dat het meteen gevolgen heeft.’

‘Bij the Boodles kun je bijvoorbeeld eens wat vaker het net opzoeken. Op ’t Melkhuisje kan ik dat ook testen of juist iets anders. Je maakt ook eens een grapje waardoor de ontspanning groter wordt. Als zo’n uitprobeersel positief uitpakt, waarom zou je het in een Grand Slamduel dan niet eens doen?’

Aangename plek

Het neemt niet weg dat de deelnemers aan dergelijke voorbereidingstoernooien op de toppen van hun kunnen zijn. Immers als je vlak voor een major geen pepernoot raakt, niet afgetraind bent, dan is de kans op succes vrijwel nihil. Bij the Boodles is de aanpak sophisticated.

Dit exhibitiontoernooi baadt in luxe en bijna als een hinderlijke onderbreking van het gezellig samenzijn van de Britse upper ten wordt er ook nog getennist. ‘De champagne vloeit inderdaad rijkelijk en prachtige juwelen worden uitgestald met een kasteel op de achtergrond. Het doet me niets want ik ben absoluut niet materialistisch ingesteld. Je kunt er ook een rondje golfen en veel spelers doen dat ook. De sfeer is bijzonder goed. Het is een aangename plek om je voor te bereiden op Wimbledon. Dat geldt eveneens voor Melkhuisje Masters. De meer ontspannen sfeer is weleens fijn want de boog staat bijna een heel jaar strak gespannen.’